Rozwój samodzielności i aktywności
Gromada zuchowa, drużyna harcerska, starszoharcerska, wędrownicza to doskonałe miejsce aktywności dzieci i młodzieży. W drużynach dzieci i młodzież przygotowują się do aktywnego, dorosłego życia. Przez harcerską przygodę przeszło wiele znanych i cenionych osób, zajmujących dzisiaj ważne stanowiska w życiu społecznym, gospodarczym i politycznym. Harcerska szkoła życia i harcerski system wychowawczy odciska trwałe, pozytywne piętno na młodych ludziach i procentuje na całe dorosłe życie.
Atrakcyjny, dostosowany do potrzeb dzieci i młodzieży program
Program w drużynie zależy od potrzeb młodych ludzi jako jednostek, potrzeb całej grupy oraz pomysłowości drużynowego. W skali organizacji nie ma takich rzeczy, których nie można robić w harcerskim mundurze. Drużyny zajmują się działalnością artystyczną, ekologiczną, turystyczną, obronnością, ratownictwem medycznym, żeglarstwem, zawsze w formie nauki przez działanie, a nie wykładu czy szkolnej lekcji. Gramy, śpiewamy, uczymy się samodzielności i przydatnych umiejętności - wielką siłą harcerstwa jest jego różnorodność. Działamy w małych grupach – każda gromada czy drużyna są podzielone na mniejsze grupki dzieci, gdzie uczą się współpracy i wykonywania zadań z rówieśnikami, pod okiem drużynowego „starszego brata”. Nigdy nie zapominamy o służbie na rzecz lokalnej społeczności, o patriotyzmie i szeroko rozumianych wartościach wywodzących się z kultury europejskiej i chrześcijaństwa.
Harcerstwo jest wspaniałą przygodą!
Jak wygląda harcerska codzienność?
W pierwszym okresie działania w gromadzie zuchowej czy w drużynie harcerskiej wszystko będzie dla dziecka nowe i nieznane. Dziecko będzie przeżywać ważne chwile: będzie uczęszczać na zbiórki (które odbywają się popołudniami lub w soboty), złoży obietnicę zucha lub przyrzeczenie harcerskie, zacznie zdobywać stopnie, sprawności, tropy, pojedzie na pierwszy biwak, obóz, będzie chciało mieć swój pierwszy mundur. Daty, miejsca i godziny zbiórek i wyjazdów są znane z wyprzedzeniem i zawsze można zapytać o nie drużynowego. Niestety nie zawsze harcerska aktywność jest równie intensywna i bardzo regularna. Ze względu na swoją różnorodność- trudno ubrać ją w konkretne ramy czasowe. Czasami spotykamy się co 2 tygodnie, a w innym okresie kilka razy w tygodniu, w związku z wydarzeniami, uroczystościami czy pełnioną służbą. Zawsze ukoronowaniem harcerskiej pracy w ciągu roku szkolnego jest udział w obozie letnim.
Z czasem nastolatek angażuje się również w organizowanie harcerskiej pracy dla młodszych harcerzy. Na początku jest szefem małej grupy (jako szóstkowy u zuchów czy zastępowy u harcerzy), później może wpierać drużynowego jako jego przyboczny i prawa ręka. Często już około 17-18 roku życia zostaje instruktorem. Bycie instruktorem harcerskim jest nie tylko wspaniałą przygodą i wielką lekcją (czy inni rówieśnicy w wieku lat 19 zarządzają skomplikowanymi projektami, jakimi są rajdy czy biwaki? ). Jest też kolejnym krokiem do wychowania aktywnego społecznie i świadomego obywatela. Warto wspierać w tej działalności nasze dzieci.
Współfinansowano ze środków Narodowego Instytutu Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach Rządowego Programu Wsparcia Rozwoju Organizacji Harcerskich i Skautowych na lata 2018-2030
